Poznato je da sport nije opšte priznat kao ljudsko pravo, bavljenje sportom i način na koji se ono podržava imaju uticaja i na ljudska prava. U različitim prilikama sport se može upotrijebiti kao sredstvo za promociju ljudskih prava, ali i za njihovo kršenje. Nijedna deklaracija ili povelja o ljudskim pravima ne sadrži specifične odredbe koje formulišu ljudsko pravo na bavljenje sportom ili na pristup sportu. Međutim, sport se može posmatrati kao jedan od osnovnih elemenata prava na obrazovanje i na kulturu.

Sa druge strane, Međunarodni olimpijski komitet u svojoj Olimpijskoj povelji navodi: “Bavljenje sportom je ljudsko pravo. Svaki pojedinac mora imati mogućnost bavljenja sportom, bez bilo kakve diskriminacije i u olimpijskom duhu” (International Olympic Committee, 2015, str. 13).Učešće u sportu stvara zajedničke interese i vrijednosti i doprinosi savladavanju društvenih vještina koje su neophodne za demokratsko građanstvo. Sport unapređuje društveni i kulturni život spajajući pojedince i zajednice. Lokalni klubovi i reprezentacije su često multinacionalni i multireligijski, a i gledaoci takođe dolaze iz različitih sredina. Na taj način, sport nam pomaže da prevaziđemo razlike i podstiče dijalog, pa nam time pomaže i da prevaziđemo predrasude, stereotipe, kulturne razike, neznanje, netoleranciju i diskriminaciju.

Za čitav tekst, kliknite ovdje.